Ciężko jest wybaczać.
Ciężko jest pogodzić się z pewnymi słowami, które nigdy już nie zostaną cofnięte

Ponieważ dawno nie dzieliłam się swoimi uczuciami, nie pisałam o niczym prywatnym zdecydowałam się uzewnętrznić:

KURWA JA PIERDOLĘ.

Ta pozorna radość i ulga minęła tak szybko, jak się pojawiła. Ha. Co to 2 dni, kiedy trzeba zająć się wszystkim innym jak i niczym.

Czas na herbatę. Czas na moją chwilę odpoczynku.

Czuję, że żyję. Że chcę żyć. Wszystko rozwija się w niesamowicie szybkim tempie. Mimo, że czuję się wykończona, mimo że nie mam już siły nawet myśleć o czymkolwiek, to codziennie wstaję rano z myślą 'dzisiaj zrobię kolejny krok do przodu'. Problem w tym, że z jedną sprawą wciąż zostaję w tyle. Im więcej o tym myślę, im szybciej mam do tego się zbliżyć, tym bardziej chcę uciec.
Ale ja wiem, że tu jest moje miejsce. Nie byłam tak pewna swojego miejsca, swojego 'powołania' czy 'talentu' czy w jakikolwiek sposób by tego nie nazwać. Wiem, że to jest to, co powinnam robić. Chcę tego.
Tylko że przytłacza to niemiłosiernie.. zwłaszcza kiedy mój mężczyzna jest zmęczony, oschły i ma ochotę być sam... a kiedy ja potrzebuję jego silnego ramienia. Nie lubię rozmijać się z nim. Nie lubię biernie siedzieć, czekać i patrzeć co będzie z nami.


Tak w ogóle, rodzice są strasznie nachalni i wkurwiający. Ale to tak na marginesie.